راهنمای زبان پارسی: چگونه در ایران تاکسی بگیریم

اگر مایلید که تاکسی شما را مستقیما به مقصدی ببرد که می خواهید، این کلمه جادوئی را فراموش نکنید: دربست؟ دربست از لحاظ لغوی به معنای با در بسته است. اما مفهومش آن است که شما تاکسی را برای خودتان می خواهید و مایل نیستید آن را افراد دیگر به اشتراک بگذارید. اگر این مسئله را از پیش مشخص نکنید، راننده تاکسی مسیر همیشگی خودش را می رود و مسافران دیگر را نیز سوار می کند.

مذاکره کننده خوبی هستید؟

آدرس را به او بگوئید: من رو ببر به خیابان آزادی

گرفتن تاکسی دربست در ایران، برای خودش هنریست که تنها و تنها با ممارست و تمرین می توان آن را کسب کرد! راهش این است که کنار خیابانی که به مقصد شما منتهی می شود بایستید و دست راستتان را بلند کنید و بگوئید: تاکسی. ماشینهایی که پنجره شان پایین است معمولا تاکسی هستند. اما اگر قرار است تاکسی دربست بگیرید، بهتر است تا برای امنیت خود از ماشینهای زرد، سبز و نارنجی با پلاک نارنجی استفاده کنید و یا از اتومبیلهایی که روی بدنه ماشینشان آرم یا مجوز تاکسیرانی دارند.

قبل از سوار شدن، بهتر است که سر قیمت با راننده چانه بزنید.

تا[فلان جا] چقدر می شه؟

ایران سرزمین چانه زدن است! و اگر توانسته باشید هنگام خرید کردن این فن را یاد بگیرید، گرفتن یک تاکسی خوب با قیمت مناسب برای شما کار آسانی خواهد بود. اگر راننده تاکسی علاقمند باشد شما را سوار کند، سرعتش را کم می کند تا با شما مذاکره کند. از این اینجا می توانید، کرایه های متوسط تاکسی را در شهرهای مختلف ایران مشاهده کنید. به دلیل قیمت نسبتا کم سوخت، کرایه نسبت به سایر کشورها در این کشور ارزانتر است. برخی از رانندگان تاکسی، به قول معروف اهل دل هستند یعنی در چانه زنی با مسافر آسان می گیرند. برخی دیگر، البته، مذاکره کننده های سرسختی هستند. پس از توافق بر سر قیمت، وقت آن است که سوار تاکسی شوید:

لطفا منو ببر آنجا

راننده اهل دل

تاکسیهایی مجهز به تاکسیمتر، که از طریق آژانسهایی مثل 133 یا توسط خود هتل برای شما فراهم می شوند، کاملا خصوصی هستند و قیمتهای ثابتی دارند. این نوع آژانسها، معمولا تاکسی مخصوص بانوان نیز دارند، برای خانمهایی که مایلند با راننده زن این ور و آن ور بروند. در عین حال، چندباری هم در تهران برایم پیش آمده که سوار یک ماشین معمولی (شخصی) که راننده اش زن باشد شده باشم و این مسأله دیگر تبدیل به امری طبیعی شده است.

حالا اگر بخواهید تاکسی غیردربستی بگیرید چه؟ در پکن، شاید این فکر اصلا جالب به نظر نیاید اما در تهران و اکثر شهرهای ایران، تاکسی غیردربستی یا به اصلاح خطی، بسیار راحت و ارزان است چون هم زیاد هستند و هم اینکه تعداد بیشتری از مسافران را در یک زمان جا به جا می کنند. اما برای گرفتن تاکسی خطی، باید مسیر و آدرس خود را به درستی بدانید.

راننده تاکسی زن

چطور بروم به این آدرس؟ یا می شه روی نقشه نشون بدی؟

ایرانیها در آدرس دادن خیلی به آدم کمک می کنند. آنها اغلب به کسانی که ازشان آدرس جائی را بپرسند پاسخ می دهند. بنابراین در سوال پرسیدن تردیدی نداشته باشید. تنها مشکل، ممکن است محدودیت زبانی شما باشد که تا حدی می توانید با دانستن جهت ها و داشتن یک نقشه این مشکل را برطرف کنید:

ممکن است بگویند چپ یا راست

یا

به شما جهتی را نشان دهند شرق، غرب، شمال، جنوب

بر اساس این جهت ها، مقصدتان و جایی که در حال حاضر روی نقشه دارید، میتوانید بفهمید که باید از کدام تاکسی خطی استفاده کنید. بهتر است که از راننده تاکسی مقصد نهاییش را بپرسید و ببینید آیا به مقصد شما نزدیک است یا نه:

من به [اینجا] می روم. مسیر شما کجاست؟

ممکن است در شهرهای بزرگ مثل تهران، لازم باشد بعد از یک چهارراه یا جای دیگری از ماشین پیاده شوید. تاکسی ها معمولا ایستگاههای خاصی دارند. برای مثال تاکسیهای پل سیدخندان در میدان هفت تیر می ایستند. یا مثلا در میدان ونک، ایستگاه تاکسی برای مقصدهای مختلفی وجود دارد مثلا برای میدانهای اصلی شهر در شرق و غرب و شمال و جنوب.

اگر جایی هستید که هیچ ایستگاه خاصی برای تاکسیهای خطی وجود ندارد، یعنی مثلا اگر در میانه راه هستید، و قصد ندارید تاکسی دربست بگیرید، می توانید از همان سیستم دربست استفاده کنید، با این تفاوت که این بار نباید آن کلمه جادویی را به کار ببرید: فقط کنار خیابانی که در جهت مورد نظر شما قرار دارد بایستید، دست راستتان را بلند کنید و منتظر بمانید که یک تاکسی سرعتش را برای شما کم کند.

انبوهی از تاکسیهای زرد رنگ

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *


*

 

Subscribe to Website via Email

Membership
A member of the Professional Travel Bloggers Association